Friday, June 10, 2011

ಮನದ ಅಂಗಳದಿ.........೪೩. ದೂರದಿರಿ

ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ನಾವು ಮಾತನಾಡುವಾಗ ನಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಎದುರಾಗುವ ಸೋಲುಗಳಿಗೆ, ಕಷ್ಟ-ನಷ್ಟಗಳಿಗೆ ಯಾವುದಾದರೂ ಒಂದು ಕಾರಣವನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು (ಅದು ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿರಬಹುದು ಅಥವಾ ಸಂದರ್ಭವೇ ಆಗಿರಬಹುದು) ಅದರಿಂದಲೇ ಹೀಗಾಯಿತು ಎಂದು ಪರಿತಪಿಸುತ್ತೇವೆ. ಅದನ್ನು ನಮ್ಮ ಆಪ್ತರಿಗಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ ಸಂಬಂಧಿಸಿದವರು, ಸಂಬಂಧಿಸದವರು ಎಲ್ಲರ ಮುಂದೂ ಹೇಳುತ್ತಾ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಕರುಣಾಜನಕ ವಾತಾವರಣವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿಕೊಂಡು ಅದರೊಳಗೇ ನಮ್ಮ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಕಾಣಬಯಸುತ್ತೇವೆ. ಅಥವಾ ನಮ್ಮೊಳಗೇ ಕೊರಗುತ್ತಾ ಮುಂದಿನ ಹೆಜ್ಜೆಗಳನ್ನು ಇಡುವುದನ್ನೂ ಮರೆತು ಸ್ಥಗಿತ ನೀತಿಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸುತ್ತೇವೆ. ನಮ್ಮ ನಂತರದ ವೈಫಲ್ಯಗಳಿಗೆಲ್ಲಾ ಅದನ್ನೇ ನೆಪವನ್ನಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಈ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ವ್ಯರ್ಥವಾಗುವ ಅಮೂಲ್ಯವಾದ ಸಮಯ, ಶಕ್ತಿಗಳ ಪರಿವೇ ನಮಗಿರುವುದಿಲ್ಲ.

ಈ ರೀತಿಯ ನಮ್ಮ ಧೋರಣೆಯ ಬಗ್ಗೆ ರ್‍ಯಾಂಡಿ ಪಾಶ್ ತಮ್ಮ ’ದಿ ಲಾಸ್ಟ್ ಲೆಕ್ಚರ್’ ನಲ್ಲಿ ಈ ರೀತಿ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ,

’ಬಹಳಷ್ಟು ಜನ ತಮಗೆ ಎದುರಾದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ದೂರುವುದರಲ್ಲಿಯೇ ಇಡೀ ಜೀವನವನ್ನು ಕಳೆಯುವರು. ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ದೂರುವುದಕ್ಕೆ ವಿನಿಯೋಗಿಸುವ ಶೇಕಡ ಹತ್ತರಷ್ಟು ಶಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಸಮಯವನ್ನು ಸಮಸ್ಯೆಗೆ ಪರಿಹಾರ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ ವಿನಿಯೋಗಿಸಿದರೆ ಅದ್ಭುತ ಫಲಿತಾಂಶ ನಮ್ಮದಾಗುವುದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

ಎಂತಹ ವಿಷಮ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲೂ ಬಂದೊದಗಿದ ಕಷ್ಟ-ನಷ್ಟಗಳನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಂಡು ಗೋಳಿಡದ ಅನೇಕ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ಸಮಾಜದಲ್ಲಿರುವುದನ್ನು ನಾನು ನೋಡಿದ್ದೇನೆ. ಅಂತವರಲ್ಲಿ ಸ್ಯಾಂಡಿ ಬೋಲ್ಟ್ ಒಬ್ಬರು. ನಾನು ವ್ಯಾಸಂಗ ಮಾಡುತ್ತಿರುವಾಗ ಇದ್ದ ಬಾಡಿಗೆ ಮನೆಯ ಮಾಲೀಕರು. ಅವರು ಯೌವನದಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಡವೊಂದರ ಸೆಲ್ಲಾರ್‌ಗೆ ಕೆಲವು ಪೆಟ್ಟಿಗೆಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತೊಯ್ಯುತ್ತಿರುವಾಗ ಹಿಂದಿನಿಂದ ಬಂದ ಲಾರಿಯೊಂದು ಡಿಕ್ಕಿ ಹೊಡೆಯಿತು. ಸ್ಯಾಂಡಿ ಕೂಡಲೇ ಹಿಮ್ಮುಖವಾಗಿ ಸೆಲ್ಲಾರ್ ನಲ್ಲಿ ಬಂದು ಬಿದ್ದರು. ಒಮ್ಮೆ ನಾನು ಅವರನ್ನು ಮಾತನಾಡಿಸಿ, ’ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನೀವು ಎಷ್ಟು ಎತ್ತರದಿಂದ, ಎಷ್ಟು ದೂರ ಹೋಗಿ ಬಿದ್ದಿರಿ?’ ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಅವರು, ’ಬೇಕಾದಷ್ಟು ದೂರ,’ ಎಂದಷ್ಟೇ ಹೇಳಿದರು. ಆದರೆ ಅವರು ಬಿದ್ದ ರಭಸಕ್ಕೆ ಎರಡೂ ಕೈಕಾಲುಗಳು ಊನಗೊಂಡಿದ್ದವು. ಇಡೀ ಜೀವನ ಕೈಕಾಲುಗಳಿಲ್ಲದೇ ಬದುಕುವ ಸ್ಥಿತಿ ಬಂದೊದಗಿತ್ತು.

ಸ್ಯಾಂಡಿ ಅದ್ಭುತ ಓಟಗಾರ. ಅಪಘಾತವಾಗುವ ಮೊದಲು ಆತನಿಗೆ ಮದುವೆ ನಿಷ್ಚಿತಾರ್ಥ ನಡೆದಿತ್ತು. ಆದರೆ ಮುಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಆತನಿಗೆ ತನ್ನ ಕೈಹಿಡಿಯುವ ಹುಡುಗಿಯೊಂದಿಗೆ ಜೀವನ ಪೂರ್ತಿ ಭಾರವಾಗಿ ಬದುಕುವುದು ಇಷ್ಟವಿರಲಿಲ್ಲ. ಸ್ಯಾಂಡಿ ಆಕೆಯನ್ನು ಕರೆದು, ’ಮದುವೆಯ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ನೀನೇನೂ ನನ್ನ ಜೊತೆ ಯಾವುದೇ ಒಪ್ಪಂದವನ್ನೂ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿಲ್ಲ. ಈಗ ನಿನ್ನ ನಿಧಾರವನ್ನು ಬದಲಿಸುವುದಾದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಅಭ್ಯಂತರವೇನೂ ಇಲ್ಲ.’ ಎಂದು ಹೇಳಿದ. ಆಕೆ ಅದರಂತೆಯೇ ಮಾಡಿದಳು.

ಮತ್ತೆ ನಾನು ಸ್ಯಾಂಡಿಯನ್ನು ನೋಡಿದ್ದು ಆತನ ಮೂವತ್ತನೇ ವರ್ಷದಲ್ಲಿ. ಜೀವನದ ಬಗ್ಗೆ ಆತನ ನಿಲುವು ನಿಜಕ್ಕೂ ಆಶ್ಚರ್ಯ ತಂದಿತ್ತು. ತನ್ನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ದುರಂತದ ಬಗ್ಗೆ ಆತನಿಗೆ ಯಾವುದೇ ವಿಷಾದವಾಗಲೀ, ಬೇಸರವಾಗಲೀ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲದೇ ತನ್ನ ಗೋಳನ್ನು ಯಾರ ಬಳಿಯೂ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆತ ಸಾಕಷ್ಟು ಶ್ರಮವಹಿಸಿ ಒಬ್ಬ ಅಧಿಕೃತ ಮದುವೆ ಸಲಹೆಗಾರನಾಗಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಲಿದ್ದ. ಆತನಿಗೆ ಮದುವೆಯೂ ಆಗಿತ್ತು. ಮಗುವೊಂದನ್ನು ದತ್ತು ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿದ್ದ. ಸ್ವಂತ ಮಗುವನ್ನು ಪಡೆಯಲಾಗದ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯ ವಿಷಯವಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ್ದ.

ನನ್ನ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಆದರ್ಶ ವ್ಯಕ್ತಿ ಜಾಕಿ ರಾಬಿನ್ ಸನ್. ಮೇಜರ್ ಲೀಗ್ ಬೇಸ್ ಬಾಲ್ ಆಟದಲ್ಲಿ ಪ್ರಚಂಡ ಯಶಸ್ಸು ಗಳಿಸಿದ್ದ ಆಫ್ರಿಕ ಮೂಲದ ಪ್ರಥಮ ಅಮೇರಿಕನ್. ಜನಾಂಗೀಯ ನಿಂದನೆಯಿಂದ ಜರ್ಝರಿತನಾದ ಕ್ರೀಡಾಪಟು. ಇಂದಿನ ಯುವಕರಿಗೆ ಆತನಿಗಾದ ಅವಮಾನದ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯೂ ಇರಲಾರದು. ಆತ ಶ್ವೇತ ವರ್ಣೀಯರಿಗಿಂತ ಮಿಗಿಲಾಗಿ ಆಡಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಯನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಮನಗಂಡಿದ್ದ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಪರಿಶ್ರಮಪಟ್ಟು ಯಶಸ್ಸು ಗಳಿಸಿದ್ದ. ಆ ಯಶಸ್ಸಿನ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗುವಾಗ ತನ್ನ ಮೇಲಾಗುತ್ತಿದ್ದ ದೌರ್ಜನ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಎಂದಿಗೂ ಯಾರ ಬಳಿಯೂ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆತ ಆಫ್ರಿಕ ಮೂಲದವನೆಂದು ಸ್ಟೇಡಿಯಂನಲ್ಲಿ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರು ಉಗಿದರೂ , ಕೀಳಾಗಿ ನಿಂದಿಸಿದರೂ ವಿಚಲಿತನಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಮತ್ತು ಯಾರನ್ನು ದೂಷಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆತನ ಗಮನವೆಲ್ಲಾ ಆಟದ ಮೇಲೇ ಕೇಂದ್ರೀಕೃತವಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಹಾಗಾಗಿ ಆತ ಒಬ್ಬ ಮಹಾನ್ ಬೇಸ್‌ಬಾಲ್ ಆಟಗಾರನಾಗಿ ಹೊರಹೊಮ್ಮಿದ........

ಇದರ ಒಟ್ಟಾರೆ ಸಾರಾಂಶ ಇಷ್ಟೇ. ನೀವು ಸದಾ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನೇ ಬಣ್ಣಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಏನನ್ನೂ ಸಾಧಿಸಲಾರಿರಿ. ಅದು ಎಂದಿಗೂ ಕಾರ್ಯ ನಿರ್ವಹಿಸುವ ವೈಖರಿಯಾಗಲಾರದು. ನಮಗೆಲ್ಲರಿಗೂ ಇರುವುದು ಅತ್ಯಂತ ಕಡಿಮೆ ಅವಧಿ ಮತ್ತು ಪರಿಮಿತ ಶಕ್ತಿ. ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ದೂಷಿಸಲು ಬಳಸುವ ಯಾವುದೇ ಸಮಯವೂ ಗುರಿಯನ್ನು ಮುಟ್ಟಲು ನಮಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಅದು ನಮ್ಮನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಆನಂದದಿಂದಿರಲು ಬಿಡದು.’

ಸಾವಿನ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಬದುಕಿನ ಸಾರ್ಥಕತೆಯನ್ನು ಸಾರಿದ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ವಿಜ್ಞಾನಿ ರ್‍ಯಾಂಡಿ ಪಾಶ್ ’ದೂರು ಹೇಳುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಶ್ರಮದ ದುಡಿಮೆಯನ್ನು ಮಾಡಿರಿ,’ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ.

ದೂರುವುದು ಒಂದುರೀತಿಯ ಪಲಾಯನವಾದ. ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ಬದುಕಲು ತನ್ನದೇ ಆದ ಮಾರ್ಗಗಳಿವೆ. ಬದುಕನ್ನು ಬಂದಂತೆ ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದು ಒಂದು ಮಾರ್ಗವಾದರೆ ಬದುಕನ್ನು ನಮಗೆ ಬೇಕಾದಂತೆ ಸ್ವಶ್ರಮದಿಂದ ರೂಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಮತ್ತೊಂದು ಮಾರ್ಗ. ಈ ಬದುಕು ಪ್ರಕೃತಿ ನೀಡಿರುವ ಅಮೂಲ್ಯ ಕೊಡುಗೆ. ಇದನ್ನು ಸಾರ್ಥಕಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ನಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲೇ ಇದೆ.

Sunday, June 5, 2011

ಮನದ ಅಂಗಳದಿ.........೪೨. ಪುಸ್ತಕಗಳು

ಪುಸ್ತಕಗಳು ಮನುಷ್ಯನ ಅಚ್ಚುಮೆಚ್ಚಿನ ಸ್ನೇಹಿತನಿದ್ದಂತೆ. 'ಪುಸ್ತಕಗಳು ಕಿಸೆಯ ಕೈತೋಟವಿದ್ದಂತೆ,'ಎನ್ನುವ ಒಂದು ಉಕ್ತಿ ಇದೆ. ಮಹಾನ್ ಪುಸ್ತಕ ಪ್ರೇಮಿಯಾದ ನಮ್ಮ ತಂದೆಯವರು ಧರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ವಿಶೇಷವಾದ ಅಂಗಿಯಲ್ಲಿ ತೋಳಿನ ಕೆಳಗೆ ಇರುತ್ತಿದ್ದ ಒಳ ಜೇಬಿನಲ್ಲಿ ಯಾವಾಗಲೂ ಎರಡು-ಮೂರು ಸಣ್ಣ ಪುಸ್ತಕಗಳಿರುತ್ತಿದ್ದವು! ಅವರು ಯಾವಾಗಲೂ, 'ಪುಸ್ತಕಂ ಹಸ್ತ ಭೂಷಣಂ,' ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದರು. ಅದರ ಪ್ರಭಾವದಿಂದಲೋ ಏನೋ ನಾನು ಎಲ್ಲೇ ಹೊರಟರೂ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಬೇಕಾದ ಉಡುಪುಗಳನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡುವ ಮೊದಲು ೨-೩ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿಕೊಂಡು ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. ನಾನು ಓದುವ ವೇಗಕ್ಕೆ(ದಿನಕ್ಕೆ ೧೫ರಿಂದ ೫೦ಪುಟಗಳು!) ಅವು ಅನೇಕ ದಿನಗಳು ನನ್ನ ಸಂಗಾತಿಯಾಗಿಯೇ ಇರುತ್ತವೆ! ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಮರದ ಪೆಟ್ಟಿಗೆ ಇತ್ತು. ಅದನ್ನು `ಪೆಟಾರಿ' ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಅದರ ತುಂಬೆಲ್ಲಾ ಕನ್ನಡ, ಸಂಸ್ಕೃತ , ಮತ್ತು ತೆಲುಗು ಪುಸ್ತಕಗಳು, ಓಲೆಗರಿ ಗ್ರಂಥಗಳು ಇದ್ದವು. ನಮ್ಮ ತಂದೆ 'ಪೆಟಾರಿ'ಯನ್ನು ತೆರೆದು ಅದರ ಮುಂದೆ ಕುಳಿತುಬಿಟ್ಟರೆ (ಪುಸ್ತಕಗಳ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗ) ಅವರಿಗೆ ಸಮಯದ ಪರಿವೆಯೇ ಇರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ! ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ವ್ಯಾಸ ಪೀಠವಿತ್ತು. ಅದರ ಮೇಲೆ ದಪ್ಪದಪ್ಪ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು, ಕೃಷ್ಣಾಜಿನದ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ತಮ್ಮ ತಂದೆಯಿಂದ ಬಂದ ಚಿನ್ನದ ಕಟ್ಟಿನ ಕನ್ನಡಕವನ್ನು ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಅವರು ಓದುತ್ತಿದ್ದ ದೃಶ್ಯ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಟ್ಟಿದಂತಿದೆ. ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅಮ್ಮ, ಅತ್ತೆ, ಅಕ್ಕ, ತಮ್ಮ ಎಲ್ಲರೂ ಪುಸ್ತಕ ಪ್ರೇಮಿಗಳಾಗಿದ್ದರು. 'ಭಕ್ತ ವಿಜಯ' ಎನ್ನುವ ಒಂದು ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಮಹಾನ್ ಭಕ್ತರ ಕಥೆಗಳು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಬಾಯಿಪಾಠವಾದಂತಿತ್ತು. ನಮ್ಮ ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದ ಊರುಗಳ ಕೆಲವರು ಬಂದು ಆ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಓದಿ ತಂದು ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.

ರಾಬಿನ್ ಶರ್ಮ ಅವರ ‘The Monk Who Sold His Ferrary’ ಯಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಪೂರ್ವಾಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ಲಾಯರ್ ಆಗಿದ್ದ ಜೂಲಿಯನ್ ತನ್ನದೇ ಕಂಪನಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಲಿದ್ದ ಲಾಯರ್ ಜಾನ್‌ಗೆ ಪುಸ್ತಕಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಹೀಗೆ ತಿಳಿಸುತ್ತಾನೆ:

‘ಯಾವುದೇ ಪುಸ್ತಕದಿಂದ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಪ್ರಯೋಜನ ಪಡದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದರೆ ಅದನ್ನು ಸುಮ್ಮನೆ ಒಮ್ಮೆ ಓದಿದರೆ ಸಾಲದು. ಚೆನ್ನಾಗಿ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಬೇಕು. ನಿನ್ನ ಕಕ್ಷಿಗಾರರು ತರುವ ಕಾನೂನಿನ ದಾಖಲೆಗಳನ್ನು ಓದುವಂತೆ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನೂ ಓದು. ಅದನ್ನು ಆಳವಾಗಿ ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಂಡು, ಅದರೊಂದಿಗೆ ಒಂದಾಗಬೇಕು. ಸಾಧುಗಳು ಅವರ ಗ್ರಂಥಾಲಯದಲ್ಲಿದ್ದ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಹತ್ತು ಹದಿನೈದು ಸಲವಾದರೂ ಓದಿರಬಹುದು. ಅವರ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಅವು ದೈವಿಕ ಗ್ರಂಥಗಳು.

ಶಿವನ ಸಾಧುಗಳು ತಮ್ಮ ಪೂರ್ವಿಕರ ಪ್ರಾಚೀನ ತತ್ವಜ್ಞಾನದ ಗ್ರಂಥಗಳನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡುತ್ತ ಅನೇಕ ವರ್ಷಗಳನ್ನು ಕಳೆದವರು. ಬಿದಿರಿನ ಆಸನಗಳ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತುಕೊಂಡು, ಓಲೆಗರಿಯ ವಿಚಿತ್ರ ಗ್ರಂಥಗಳನ್ನು ಓದುತ್ತಾ, ಆಗಾಗ ಅದರ ಅರ್ಥ ಹೊಳೆದಾಗ ಮುಗುಳ್ನಗುತ್ತಾ ಇದ್ದ ದೃಶ್ಯ ನೆನಪಾಗುತ್ತದೆ. ಪುಸ್ತಕದ ಶಕ್ತಿಯನ್ನೂ, ಪುಸ್ತಕ ಮನುಷ್ಯನ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಸ್ನೇಹಿತ ಎನ್ನುವ ಸತ್ಯವನ್ನು ನಾನು ಅರಿತುಕೊಂಡದ್ದು ಶಿವನದಲ್ಲಿಯೇ.

ಪ್ರತಿ ದಿನ ಮೂವತ್ತು ನಿಮಿಷ ಒಳ್ಳೆಯ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಓದುವ ಹವ್ಯಾಸವನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡರೆ, ಜ್ಞಾನಸಾಗರದ ವಿಸ್ತಾರದ ದರ್ಶನ ದೊರೆತು, ಜೀವನ ಶೈಲಿಯಲ್ಲಿ ಪರಿವರ್ತನೆವುಂಟಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿದೆ. ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೂ ಪುಸ್ತಕಗಳಲ್ಲಿ ಉತ್ತರಗಳಿರುತ್ತವೆ. ನೀನು ಒಳ್ಳೆಯ ಲಾಯರ್ ಆಗಬೇಕಾದರೆ, ಒಳ್ಳೆಯ ತಂದೆ, ಪತಿ ಅಥವಾ ಪ್ರೇಮಿಯಾಗಬೇಕಾದರೂ ಅದನ್ನು ಸಾಧಿಸಲು ಪ್ರೇರಿಸುವ ಅನೇಕ ಗ್ರಂಥಗಳಿವೆ. ನೀನು ನಿನ್ನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಯಾವ ತಪ್ಪು ಮಾಡಿರುವೆಯೋ ಅದನ್ನು ಹಿಂದಿನವರೂ ಮಾಡಿದ್ದರು.... ಮನುಷ್ಯರು ಇಡೀ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಈವರೆಗೆ ಎದುರಿಸಿದ ಹಾಗೂ ಮುಂದೆ ಎದುರಿಸಲಿರುವ ಎಲ್ಲ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೂ ದಾಖಲೆಗಳಿವೆ. ಅದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಮುಖ್ಯವಾದ ವಿಷಯವೆಂದರೆ ಅವುಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರಗಳೂ, ಪರಿಹಾರಗಳೂ ಪುಸ್ತಕಗಳಲ್ಲಿ ದಾಖಲಾಗಿವೆ. ಒಳ್ಳೆಯ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಓದು. ನೀನು ಇಂದು ಎದುರಿಸುತ್ತಿರುವ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಹಿಂದಿನವರು ಹೇಗೆ ಎದುರಿಸಿದ್ದರು ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಅರಿತುಕೊ. ಅವರು ಕಂಡುಕೊಂಡ ಉತ್ತರಗಳನ್ನೂ, ಉಪಾಯಗಳನ್ನೂ ಪರಿಶೀಲಿಸಿ ನಿನಗೆ ಅನ್ವಯಿಸುವಂಥವುಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ ಪ್ರಯೋಗಿಸಿ ನೋಡು. ಇದರ ಪರಿಣಾಮಗಳು ನಿನಗೇ ಆಶ್ಚರ್ಯವನ್ನುಂಟುಮಾಡಬಹುದು.

ಪುಸ್ತಕಗಳಿಂದ ನೀನೇನು ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುವೆಯೋ ಅದು ಮುಖ್ಯವಲ್ಲ. ಅವು ನಿನ್ನೊಳಗಿನಿಂದ ಏನನ್ನು ತೆಗೆದು ಹಾಕುವುದೋ ಅದರಿಂದ ನಿನ್ನ ಬದುಕು ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ...... ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಏನಿದೆಯೋ ಅದನ್ನು ನಿನಗೆ ತೋರಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ನೆರವಾಗುವುದೇ ಪುಸ್ತಕ ಮಾಡುವ ಕೆಲಸ. ಜ್ಞಾನ ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರವೆಂದರೆ ಅದೇ.......'

ಕೆಲವು ಒಳ್ಳೆಯ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಈ ರೀತಿ ಹೆಸರಿಸುತ್ತಾರೆ:

ಶ್ರೇಷ್ಟ ಅಮೇರಿಕನ್ನರಲ್ಲೊಬ್ಬನಾದ ಬೆಂಜಮಿನ್ ಪ್ರಾಂಕ್ಲಿನ್‌ನ ಜೀವನ ಚರಿತ್ರೆ, ಮಹಾತ್ಮ ಗಾಂಧಿಯ ‘My Experiments With Truth’,ಹ್ಯೂಸೆಯ 'ಸಿದ್ಧಾರ್ಥ', ಮಾರ್ಕಸ್ ಅರೇಲಿಯಸ್ ನ ಪ್ರಾಯೋಗಿಕ ತತ್ವಜ್ಞಾನ, ಸೆನೇಕಾನ ಕೃತಿ, ನೆಪೋಲಿಯನ್ ಹಿಲ್ ಬರೆದ ‘Think and Grow Rich’

‘The Monk Who Sold His Ferrary’ಪುಸ್ತಕದ ಬಗ್ಗೆ ‘The Alchemist’ ನ ಲೇಖಕ ಪಾಲ್ ಕೊಯಿಲೊ, 'ಓದುಗರ ಗಮನ ಸೆರೆಹಿಡಿಯುವ ಹಾಗೂ ತುಂಬಾ ಖುಷಿ ನೀಡುವ ಪುಸ್ತಕ' ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ‘Speak And Grow Rich’ ನ ಲೇಖಕ ಡಾಟಿ ವಾಲ್ಟರ್‍ಸ್, 'ಅದ್ಭುತವಾದ ಪುಸ್ತಕ' ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ.

ಒಳ್ಳೆಯ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಅರಸುತ್ತಾ ಹೋದರೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಧನಾತ್ಮಕ ಗೊಳಿಸುವಂತಹವು ಅನೇಕವಿವೆ. ಅವುಗಳನ್ನು ಮೊದಲು ಹಣ ಕೊಟ್ಟು ನಮ್ಮದಾಗಿಸಿಕೊಂಡು, ನಂತರ ಅವುಗಳ ಸಾರಸತ್ವಗಳನ್ನು ನಮ್ಮದಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ನಡೆಸುವುದು ಒಳಿತು.

'ನಮ್ಮ ಮತ್ತು ಪ್ರಪಂಚದ ನಡುವೆ ಪುಸ್ತಕದ ಅಡ್ಡಗೋಡೆ ಇರಬೇಕು.'ಎಂಬ ಹೇಳಿಕೆಯು ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಜಗತ್ತನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವಲ್ಲಿ ಪುಸ್ತಕಗಳ ಮಹತ್ವವನ್ನು ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ.

ನಮ್ಮ ನಮ್ಮ ಅಭಿರುಚಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ನಾವು ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಓದಲು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡರೂ ಆ ಓದು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಸಕಾರಾತ್ಮಕ ಬದಲಾವಣೆಯನ್ನು ತರುವಂತಿರಬೇಕು. ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಆನಂದವನ್ನು ನೀಡುವಂತಿದ್ದರೆ ಒಳ್ಳೆಯದು.

ಇತ್ತೀಚಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಪಠ್ಯಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ಬೇರೆ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಓದುವತ್ತ ಮಕ್ಕಳ ಒಲವು ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಿದೆಯೇನೋ ಎನಿಸುತ್ತದೆ. ಟಿ.ವಿ., ಕಂಪ್ಯೂಟರ್‌ಗಳ ಆಕರ್ಷಣೆಯಲ್ಲಿ ಪುಸ್ತಕ ನೀರಸವೆನಿಸುತ್ತಿರಲೂ ಬಹುದು. ಆದರೆ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಓದುವಲ್ಲಿ ದೊರೆಯುವ ಆನಂದವನ್ನು ಬೇರೆಲ್ಲಿಯೂ ಪಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು ಒಮ್ಮೆ ನಮ್ಮ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಬಂದರೆ ಸಾಕು, ಪುಸ್ತಕಗಳು ನಮ್ಮ ಆತ್ಮಸಂಗಾತಿಗಳಾಗಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಕೈಹಿಡಿದು ನಡೆಸುತ್ತವೆ.

Friday, June 3, 2011

'ಹನಿ'ಗಳು

ಜ್ಞಾನ
ಸುರಿವ ಮಳೆ ನೀರ
ಹಿಡಿದಿಡಲಾಗದು
ಗಿರಿಶಿಖರ,
ತಮ್ಮತ್ತ ಸೆಳೆಯುತಿವೆ
ಸಾಗರ ಸರೋವರ.

ಹಸ್ತಾ೦ತರ
ಕವಿದ ಕಾರ್ಮೋಡ
ಸುರಿಸಿತು
ಧಾರಾಕಾರ ಮಳೆ,
ಆಗಸವೀಗ ನಿರಭ್ರ
ಧರೆಗೆ ಕಡಲ
ಅಬ್ಬರವೋ ಅಬ್ಬರ!

ಸೋಲು?
ಈ ಕಡಲಿಗೆ
ತಿಳಿದಿರುವುದೆ೦ದರೆ
ಬರೀ ಉಬ್ಬರವಿಳಿತ,
ಅದರೊಡನೆ ಸ್ಪರ್ಧಿಸಲಾಗದ
ಮುಗಿಲಿಗೋ
ಅಣು-ಅಣುವೂ ಜರ್ಜರಿತ
ಏನೇ ಇಲ್ಲದ ಕುಸಿತ!

ಸ೦ಸಾರ
ಹಾರಿದೆ ಸಾಗರದೊಳಗೆ
ಸುಖವನ್ನೇ ಬಾಚುತ್ತೇನೆ೦ದು
ಸಮೃದ್ಧ ಮುತ್ತು ಹವಳ
ಮುತ್ತುವ ಶಾರ್ಕ್ ವೇಲ್
ನಿಲ್ಲದ ಉಬ್ಬರವಿಳಿತ
ನೀರೂ ಉಪ್ಪುಪ್ಪು!

Thursday, May 26, 2011

ಮನದ ಅಂಗಳದಿ.........೪೧. ಧೈರ್ಯ

‘ಧೈರ್ಯಂ ಸರ್ವತ್ರ ಸಾಧನಂ’ ಎನ್ನುವ ಒಂದು ಉಕ್ತಿ ಇದೆ. ಧೈರ್ಯವು ಎಲ್ಲ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಒಂದು ಸಾಧನವಿದ್ದಂತೆ. ಧೈರ್ಯವಿದ್ದರೆ ನಾವು ಯಾವುದೇ ಕಠಿಣ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನಾದರೂ ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ಎದುರಿಸಬಹುದು.

ಪ್ರಾಣಿವರ್ಗದಲ್ಲಿಯೂ ಧೈರ್ಯವಂತ ಹಾಗೂ ಅಂಜಿಕೆಯ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಕಾಣುತ್ತೇವೆ. ಸಿಂಹ, ಹುಲಿ ಮುಂತಾದ ಮಾಂಸಾಹಾರಿ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ಧೈರ್ಯವು ಅನುವಂಶೀಯವೆನ್ನುವಂತೆ ರಕ್ರಗತವಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದರೆ ಅವುಗಳಿಗೆ ಆಹಾರವಾಗಬೇಕಾದ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಅಸಹಾಯಕವಾಗಿ ಅ೦ಜಿಕೆಯಿ೦ದ ತಲ್ಲಣಗೊಳ್ಳುತ್ತಿರುತ್ತವೆ. ಬಹಳ ಅಪರೂಪವೆನಿಸುವ೦ತೆ ಧೈರ್ಯವನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸುವ ಸಂದರ್ಭಗಳೂ ಇರುತ್ತವೆ.

ಪೂರ್ವಾಗ್ರಹ ಪೀಡಿತವಲ್ಲದ ಮನಸ್ಸು ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಕೂಡಿರುತ್ತದೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಮಗುವು ಯಾವುದೇ ಕೆಲಸವನ್ನಾದರೂ ಧೈರ್ಯವಾಗಿ ಮಾಡಲು ಮುನ್ನುಗ್ಗುತ್ತದೆ. ಪರಿಸರ ಹಾಗೂ ಕೆಲವು ಋಣಾತ್ಮಕ ಅನುಭವಗಳು ಕ್ರಮೇಣ ಅದನ್ನು ಹಿಮ್ಮೆಟ್ಟುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತವೆ.

ಧೈರ್ಯವೆಂದರೇನು? ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಎದುರಾದ ತಕ್ಷಣ ನಾವು ‘ಭಯವಿಲ್ಲದಿರುವುದು’ ಎಂಬ ಉತ್ತರವನ್ನು ಕೊಡಬಯಸುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ಜಿಡ್ಡು ಕೃಷ್ಣಮೂರ್ತಿಯವರು, ‘ಧೈರ್ಯವೆಂಬುದು ಭಯಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾದ ಪದವೂ ಅಲ್ಲ. ಭಯ ಇಲ್ಲವಾಗುವುದೆಂದರೆ ಧೈರ್ಯವಂತ ಆಗುವುದು ಎಂಬರ್ಥವಲ್ಲ.’ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ.

ಧೈರ್ಯಶಾಲಿಗಳಾಗಬೇಕೆನ್ನುವುದು ಎಲ್ಲರ ಹಂಬಲವೂ ಆಗಿದೆ. ಆದರೆ ಕೆಲವೇ ಧೈರ್ಯಶಾಲಿಗಳಿರುವುದನ್ನು ನಾವು ಕಾಣುತ್ತೇವೆ. ಧೈರ್ಯ ಒಂದು ಆಂತರಿಕ ಸುಭದ್ರ ಸ್ಥಿತಿ. ಯಾವುದೇ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲೂ ಎದೆಗುಂದದೆ ಧೈರ್ಯಶಾಲಿಯು ತನ್ನ ಕಾರ್ಯ ಸಾಧನೆಯನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾನೆ.

ಧೈರ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ರಾಬಿನ್ ಶರ್ಮ ಅವರು ತಮ್ಮ 'THE MONK WHO SOLD HIS FERRARI 'ಯಲ್ಲಿ ಜೂಲಿಯನ್ ಮೂಲಕ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿಸುತ್ತಾರೆ.

’ಧೈರ್ಯವಿದ್ದರೆ ನೀನು ನಿನ್ನದೇ ರೇಸ್ನಲ್ಲಿ ಓಡಬಹುದು. ಧೈರ್ಯವಿದ್ದರೆ ನೀನು ನಿನ್ನ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಸರಿಯೆಂದು ಕಂಡುದನ್ನು ಮಾಡಬಹುದು. ಧೈರ್ಯವಿದ್ದರೆ ಅನ್ಯರು ಸೋತಾಗಲೂ ನೀನು ಸೋಲಿಗೆ ಶರಣಾಗದೇ ಹೋರಾಡಿ ಜಯಿಸಬಹುದು. ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ ನೀನು ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಗಳಿಸುವ ಯಶಸ್ಸು, ಸಾರ್ಥಕತೆ ನಿನ್ನಲ್ಲಿರುವ ಧೈರ್ಯದ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು ಅವಲಂಭಿಸಿದೆ. ತಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಪ್ರಭುತ್ವ ಸಾಧಿಸುವವರಲ್ಲಿ ಅಪಾರ ಧೈರ್ಯವಿರುತ್ತದೆ..........

ಈ ವಿಶ್ವವು ಧೈರ್ಯಶಾಲಿಗೆ ನೆರವಾಗುತ್ತದೆ. ಚಿಕ್ಕಪುಟ್ಟ ಧೈರ್ಯದ ಕ್ರಿಯೆಗಳಿಂದ ಶಿಸ್ತು ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆ..... ಉಕ್ಕಿನಂತಹ ಶಿಸ್ತಿನಿಂದ ಧೈರ್ಯ ಮತ್ತು ಶಾಂತಿಭರಿತವಾದ ಚಾರಿತ್ರ್ಯ ರೂಪಿತವಾಗುತ್ತದೆ. ಶಿಸ್ತು, ಧೈರ್ಯ, ಶಾಂತಿ, ಚಾರಿತ್ರ್ಯಗಳಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ದಿಕ್ಸೂಚಿಯಿಲ್ಲದ ನಾವಿಕನಂತೆ ಹಡಗಿನ ಜೊತೆ ಮುಳುಗಿ ಹೋಗುವೆ..............

ಶಬ್ದಗಳಿಗೆ ಅಪಾರ ಪ್ರೇರಕ ಶಕ್ತಿಯಿದೆ. ಅವು ಶಬ್ದರೂಪದಲ್ಲಿರುವ ಶಕ್ತಿಗಳು. ಮನಸ್ಸನ್ನು ಆಶಾಭಾವನೆಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದರೆ ಆಶಾವಾದಿಯಾಗುವೆ. ಕರುಣಾಭರಿತ ಶಬ್ದಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದರೆ ಕರುಣಾಮಯಿಯಾಗುವೆ, ಹಾಗೆಯೇ ಧೈರ್ಯದ ಶಬ್ದಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದರೆ ಧೈರ್ಯಶಾಲಿಯಾಗುವೆ.’

ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರು ‘ಧೈರ್ಯವಂತರಾಗಿ’ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಹೀಗೆ ತಿಳಿಸುತ್ತಾರೆ:

’ದಕ್ಷಿಣ ಸಮುದ್ರ ದ್ವೀಪಗಳ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ ಬಿರುಗಾಳಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ ಕೆಲವು ಹಡಗುಗಳ ಕಥೆಯನ್ನು ನಾನು ಒಮ್ಮೆ ನೋಡಿದೆ. ಇಲಸ್ಟ್ರೇಟೆಡ್ ಲಂಡನ್ ನ್ಯೂಸ್‌ನಲ್ಲಿ ಅದರ ಒಂದು ಚಿತ್ರವಿತ್ತು. ಇಂಗ್ಲೀಷಿನವರ ಹಡಗೊಂದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಉಳಿದ ಎಲ್ಲಾ ಹಡಗುಗಳೂ ನಾಶವಾದವು. ಅದು ಈ ಪ್ರಚಂಡ ಬಿರುಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಮುಳುಗುತ್ತಿದ್ದ ಹಡಗಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಜನರು ಮೇಲಿನ ಅಂತಸ್ತಿನ ಮೇಲೆ ನಿಂತು ಮುಂದೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ಹಡಗಿನ ಜನರನ್ನು ನೋಡಿ ಹುರಿದುಂಬಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಒಂದು ಚಿತ್ರವಿತ್ತು. ಅದರಂತೆ ಧೈರ್ಯವಾಗಿರಿ, ಉದಾರಿಗಳಾಗಿರಿ.’

ಇದುವರಗೆ ಮಹಾನ್ ಸಾಧನೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದಂತಹ ಸಾಧಕರು ತಮ್ಮ ಪಥದಲ್ಲಿ ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಮುನ್ನುಗ್ಗಿದವರೇ ಆಗಿದ್ದಾರೆ. ಅವರು ತಾವೂ ಧೈರ್ಯದಿಂದಿದ್ದು ಇತರರಿಗೂ ಆ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಾರೆ.

‘ನಾನು ಗೋಚರಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಬಲಿಷ್ಠನಾಗಿದ್ದೇನೆ. ವಿಶ್ವದ ಎಲ್ಲಾ ಶಕ್ತಿ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಗಳೂ ನನ್ನೊಳಗೇ ಅಂತರ್ಗತವಾಗಿವೆ’ ಈ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಪ್ರತಿದಿನ ನಾವು ಕನಿಷ್ಟ ೩೦ಸಲವಾದರೂ ಜಪಿಸುವುದರಿಂದ ನಾವು ಧೈರ್ಯಶಾಲಿಗಳಾಗಬಹುದು, ನಮಗೆ ಇಚ್ಛಿತವಾದುದನ್ನು ಸಾಧಿಸಬಹುದು ಎನ್ನುವುದನ್ನು 'THE MONK WHO SOLD HIS FERRARI '’ಯಲ್ಲಿ ಶಿವನ ಯೋಗಿಗಳ ಮೂಲಕ ತಿಳಿದು ಬಂದ ಜೂಲಿಯನ್, ಜಾನ್‌ನ ಮೂಲಕ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರಿಗೂ ತಿಳಿಸುತ್ತಾನೆ!

ಚಿಕ್ಕವರಿದ್ದಾಗ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಧೈರ್ಯ ತುಂಬಲು ದೇವರ ನಾಮಮಂತ್ರವನ್ನು ಪದೇಪದೇ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ೦ತೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಕೆಲವು ಮಂತ್ರಗಳ ಉಚ್ಛಾರಣೆಯಿ೦ದ ಧೈರ್ಯಶಾಲಿಗಳಾಗುತ್ತಾರೆ ಎನ್ನುವುದು ರೂಢಿಯಲ್ಲಿತ್ತು. ಈಗ ‘ನಾನು ಗೋಚರಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಬಲಿಷ್ಠನಾಗಿದ್ದೇನೆ..............’ ಎನ್ನುವ ಉಕ್ತಿಯನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವುದರೊಡನೆ ದಿನಕ್ಕೆ ೨೧ಸಲ ಇತರ ಧನಾತ್ಮಕ ಅಂಶಗಳೂ ಸೇರಿದಂತೆ, ’ನಾನು ಧೈರ್ಯಶಾಲಿಯಾಗಿದ್ದೇನೆ,’ ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವ ಮೂಲಕ ಧೈರ್ಯವಂತಳಾಗುವ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಿದ್ದೇನೆ!

Sunday, May 22, 2011

ಸಂಸ್ಕಾರ

ಆಗಿದೆ
ಶವಸಂಸ್ಕಾರ
ಅಸ್ಥಿ ಸಂಚಯನ
ಆಗಬೇಕಿನ್ನೂ
ಪುಣ್ಯ ತೀರ್ಥಗಳಲ್ಲಿ

ಅಲೆಯುವುದಾಗಿದೆ
ಹೊತ್ತು
ಎಲುಬುಗಳ
ಮಡಕೆಯ
ಶುದ್ಧ ಸಲಿಲವನರಸುತ್ತಾ
[ಹರಿವ ನೀರಿಗೆ
ಮೈಲಿಗೆ ಇಲ್ಲವಂತೆ!]

ಹಿಂದೊಮ್ಮೆ
'ಪವಿತ್ರ ನದಿ'
ಎನಿಸಿದವುಗಳಿಗೂ
ಧರಿಸಲಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ
ಸತ್ಯದ ಎಲುಬುಗಳ
ತಮ್ಮೊಳಗೆ

ಅಂತ್ಯವಿಧಿಗಳ
ಪೂರೈಸದೆ
ಇರಲಾದೀತೆ?

ಕುಟ್ಟಿ ಪುಡಿಮಾಡಿ
ಮೂಳೆಗಳ
ಹರಡಿಬಿಟ್ಟರೆ ಹೇಗೆ
ಭುವಿಯ
ಒಡಲೊಳಗೆಲ್ಲಾ?

ಹಿಂದೊಮ್ಮೆ
ಮಣ್ಣುಪಾಲಾದ
ಮಾನವೀಯತೆಯ
ತುಣುಕಾದರೂ
ಅಂಟಿ
ಮೊಳೆಯಬಹುದೇನೊ

ಸಲ್ಲುವಂತಿದ್ದರೆ ಸಾಕು
'ಸಾಪೇಕ್ಷ ಸತ್ಯ'
ಈ ಕಾಲಕ್ಕೆ!

Tuesday, May 17, 2011

ಮನದ ಅಂಗಳದಿ.........೪೦. ಬದುಕಿಗೆ.....

ಕೊಚ್ಚಿ ಸಾಗುತ್ತಿರುವ ಜೀವನದ ಹುಚ್ಚು ಪ್ರವಾಹ ಎಲ್ಲೋ ಯಾರನ್ನೋ ಸಂಧಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿ ದೂರ ಸರಿಸಿ ಕೆಲವು ವೇಳೆ ಮತ್ತೆಲ್ಲೋ ಯಾವುದೋ ಸ್ಥಿತಿಗಳಲ್ಲಿ ಪುನಃ ಭೇಟಿಯಾಗುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಆ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಜೀವನಗಳಲ್ಲಿ ಅಗಾಧ ಬದಲಾವಣೆಗಳೂ ಆಗಿರಬಹುದು. ಅದು ಹಾಗೇ ಆಯಿತು. ಆಕೆಯನ್ನು ಮೊದಲು ನೋಡಿದಾಗಿನ, ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳು ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದವರಾಗಿದ್ದ ಸಂದರ್ಭ, ನಂತರ ನೋಡಲು ಹೋಗಿದ್ದ ಈ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ.......

ಮಾತೃತ್ವದ ರಜೆಯ ಅವಧಿ ಮುಗಿಯುತ್ತಾ ಬಂದಾಗಲೂ ಏನೇ ಪ್ರಯತ್ನ ಪಟ್ಟರೂ ಮಗು ಬಾಟಲ್ ಹಾಲನ್ನು ಕುಡಿಯಲು ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳದೇ ಇದ್ದಾಗ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಸ್ಥಳದ ಹತ್ತಿದಲ್ಲಿಯೇ ಬಾಡಿಗೆ ಮನೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಹೋಗಬೇಕಾಯಿತು. ಅಲ್ಲಿಯೇ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವರಾಗಿದ್ದ ಆಕೆಯ ಒಡನಾಟ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗಿದ್ದು. ನನಗೆ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಅಮ್ಮನೊಡನೆ ಆಕೆಯ ಬಾಂಧವ್ಯ ಹೆಚ್ಚು ಗಾಢವಾಗಿತ್ತು. ಯಾರೊಡನೆಯೂ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಬೆರೆಯದೆ ತಮ್ಮ ಕೆಲಸ, ಬಿಡುವಿನ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಓದುವುದು ಎನ್ನುವಂತೆ ತಮ್ಮ ಪಾಡಿಗೆ ತಾವಿರುತ್ತಿದ್ದ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ವಯಸ್ಸಿನ ತಾರತಮ್ಯವನ್ನೂ ಮರೆಸುವ ಆಕೆಯೊಂದಿಗಿನ ಸ್ನೇಹ ಸಂತಸದಾಯಕವಾಗಿತ್ತು. ಆಕೆಯೂ ಮಕ್ಕಳಂತೆ 'ಅಮ್ಮಾಜಿ’ ಎಂದೇ ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದರು! ಚಿಕ್ಕ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿಯೇ ಮದುವೆಯಾಗಿ ಮೂರು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಹೊ೦ದಿದ್ದು, ಅವರನ್ನು ಓದಿಸಲೆಂದು ತಮ್ಮ ಎಸ್ಟೇಟ್‌ನಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದು ನಮ್ಮಂತೆಯೇ ಬಾಡಿಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಆಕೆ ತಮ್ಮ ಕೆಲಸಗಳ ನಡುವೆಯೇ ಆಗಾಗ ಬಂದು ನಮ್ಮ ಮಗುವನ್ನು ಎತ್ತಿ ಆಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರು, `ಏನೇ ಸಮಸ್ಯೆ ಇದ್ದರೂ ಮಗುವನ್ನು ಎತ್ತಿ ಆಡಿಸುವಾಗ ಎಲ್ಲಾ ಮರೆತುಹೋಗುತ್ತದೆ,’ ಎನ್ನುತ್ತಲಿದ್ದ ಅವರಿಗೆ ಎಳೆಯ ಕಂದಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿ ಆಡಿಸುವುದೆಂದರೆ ಬಹಳ ಪ್ರೀತಿ. ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಮಗು ಮಲಗಿದ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಪಗಡೆಯಾಟವಾಡುವುದು,(ಅಮ್ಮ ನಮ್ಮ ಹಳ್ಳಿಯಿಂದ ಪಗಡೇಕಾಯಿ ತಂದು ಅವರಿಗೂ ಆಟ ಕಲಿಸಿದ್ದರು!) ಸಂಜೆ ನಾನು ಶಾಲೆಯಿಂದ ಬಂದ ತಕ್ಷಣ ಮಗುವನ್ನು ನನ್ನ ಜವಾಬ್ಧಾರಿಗೆ ಬಿಟ್ಟು ಇಬ್ಬರೂ ವಾಕಿಂಗ್‌ಗೆ ಹೋಗಿಬರುವುದು ಅವರ ದಿನಚರಿಯಾಗಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿದ್ದಾಗಲೇ ಹುಟ್ಟಿದ ಎರಡನೇ ಮಗುವನ್ನೂ ಅಕ್ಕರೆಯಿಂದ ಬೆಳೆಸಿದರು. ಮಕ್ಕಳಿಬ್ಬರಿಗೂ ಅವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿರುವುದೆಂದರೆ ಬಹಳ ಇಷ್ಟ. ತಿಂಡಿ, ಊಟ, ಆಟ ಎಲ್ಲವೂ ಅಲ್ಲೇ! ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗಲೂ, ಆಂಟಿ ಊಟ ಹೇಗೆ ಮಾಡ್ತಾರೆ, ರೊಟ್ಟಿ ಹೇಗೆ ಬಡೀತಾರೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಅನುಕರಿಸಿ ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.......ಮಕ್ಕಳು ಚಿಕ್ಕವರಿದ್ದಾಗಲೇ ನಾವು ಜಿಲ್ಲಾ ಕೇಂದ್ರದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸುವ ಸಲುವಾಗಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ಶಿಫ್ಟ್ ಆದೆವು. ನನಗೆ ನಗರದಲ್ಲಿ ಖಾಲಿ ಸ್ಥಳ ದೊರಕದಿದ್ದರಿಂದ ಸಮೀಪದ ಹಳ್ಳಿಯೊಂದಕ್ಕೆ ವರ್ಗ ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಯಿತು. ಅಲ್ಲಿ ಇದ್ದಂತಹ ಅನುಕೂಲ, ಒಡನಾಟ,......ಯಾವುದೂ ದೊರೆಯದಂತಾಗಿ,

'ಗರಗರ ತಿರುಗು ಚಕ್ರದ ಅಂಚಿಗೆ
ಒಗೆಯಲ್ಪಟ್ಟ ಕಾಯ,
ವಿರಮಿಸಲು ಬೆಂಬಿಡದ ಭಯ
ಸ್ವಲ್ಪ ತಂಗುವೆನೆಂದರೂ
ತಪ್ಪದ ಅಪಾಯ!.....’

ಎನ್ನುವಂತೆ ಜೀವನವು ತೀವ್ರ ಯಾಂತ್ರಿಕವಾಗಿ ದಿನಗಳು ಓಡುವ ರಭಸದಲ್ಲಿ ವರ್ಷಗಳೇ ಉರುಳಿ ಹೋದವು. ಪ್ರಾರಂಭದ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಆಕೆ ಒಂದೆರಡು ಭಾರಿ 'ಅಮ್ಮಾಜಿ’ಯನ್ನು ನೋಡಲು ಬಂದಿದ್ದರು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನಾನು ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೋಗಿರುತ್ತಿದ್ದರಿಂದ ಅವರನ್ನು ನೋಡಲು ಆಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ಕ್ರಮೇಣ ನಮ್ಮ ಸಂಪರ್ಕ ಕಡಿದುಹೋಯಿತು...

ಸುಮಾರು ೧೬ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಅವರ ಬಂಧುವೊಬ್ಬರ ಮೂಲಕ ಈಗ ಆಕೆ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್‌ಗೆ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ತಿಳಿದು ಅವರನ್ನೊಮ್ಮೆ ನೋಡಿ ಬರುವ ಹಂಬಲವಾಯಿತು. ಎಲ್ಲರೂ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಹೋಗಿ ಕಾಣಬೇಕೆನ್ನುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅವರನ್ನು ಕಿದ್ವಾಯ್‌ನಿಂದ ನಮ್ಮೂರಿನ ಆಯುರ್ವೇದ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೇ ಕರೆತಂದಿದ್ದಾರೆಂದು ತಿಳಿಯಿತು. ಅವರನ್ನು ಕಂಡಾಗಿನ ಆ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ನನ್ನ ಊಹೆಗೆ ನಿಲುಕದಾಗಿತ್ತು. ಆ ಸುಂದರವಾದ ಸುರುಳಿ ಕೂದಲು, ಸದಾ ಹಸನುಖಿಯಾಗಿ ಹರ್ಷದ ಚಿಲುಮೆಯಂತಿದ್ದ, ಎತ್ತರದ ನಿಲುವಿನ ಆಕೆ ರಸ ಹೀರಿದ ಕಬ್ಬಿನಂತೆ ಗೋಡೆಯ ಕಡೆಗೆ ಮುಖಮಾಡಿ ಹಾಸಿಗೆಗಂಟಿ ಮಲಗಿದ್ದರು. ಅವರೊಡನಿದ್ದ ೪-೫ಸಮೀಪ ಬಂಧುಗಳು ನಮ್ಮನ್ನು ನೋಡಿದ ತಕ್ಷಣವೇ ಗುರುತಿಸಿ ಮಾತನಾಡಲಾರಂಭಿಸಿದರು. ಜೀವನದ ಕರಾಳತೆಯೊಡನೆ ಮುಖಾಮುಖಿಯಾದಂತಿದ್ದ ಆ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಅವರನ್ನು ಹೇಗೆ ಎದುರಿಸುವುದು ಎನ್ನುವ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕಾಡಲಾರಂಭಿಸಿತ್ತು.

ಎಚ್ಚರವಾದ ತಕ್ಷಣವೇ 'ತುಂಬಾ ಸುಸ್ತು ಕಣವ್ವ, ಆಗ್ತಾ ಇಲ್ಲ...’ಎಂದು ನರಳಲಾರಂಭಿಸಿದರೂ ತಾವು ಆಡಿ ಬೆಳೆಸಿದ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ನೋಡಿ ಮಾತನಾಡಿಸಿದರು. ದುಃಖದ ಸಂಗತಿಯೆಂದರೆ ಎಳೆಕಂದಗಳ ಒಡನಾಟ ಬಯಸುತ್ತಿದ್ದ ಅವರು ತಮ್ಮದೇ ೪ತಿಂಗಳು ಮತ್ತು ೧೦ತಿಂಗಳ ಎರಡು ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳೊಡನೆ ಸಂತಸ ಪಡಲಾರದ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದ್ದರು. ಅವರ ಈ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಕಂಡು ಮರುಗಬೇಕಾಗಿದ್ದ 'ಅಮ್ಮಾಜಿ’ ನಮ್ಮನ್ನಗಲಿ ಆಗಲೇ ೬ವರ್ಷಗಳಾಗಿವೆ.

ಈ ಮೊದಲು ಅವರು ಹೇಗಿದ್ದರು ಎನ್ನುವ ನೆನಪು ನನ್ನ ಮಗಳಿಗೆ ಅಲ್ಪಸ್ವಲ್ಪ ಇತ್ತು ಆದರೆ ನನ್ನ ಮಗನಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಮನೆಗೆ ಬಂದ ತಕ್ಷಣ ಹಳೆಯ ಆಲ್ಬಂಗಳನ್ನು ಹುಡುಕಿ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಅವರ ಆಗಿನ ಚಿತ್ರ ತೋರಿಸಿದೆ. ಗೊಂದಲ ಹೊಂದಿದ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಸಾಂತ್ವನ ನೀಡುವ ಓದಿನ ಅಗತ್ಯ ಬೇಕಿತ್ತು. ಅನುಪಮಾ ನಿರಂಜನರ 'ನೆನಪು ಸಿಹಿಕಹಿ’ಗಾಗಿ ಹುಡುಕಿದೆ. ಅಕ್ಕ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿದ್ದು ನೆನಪಾಯಿತು. ಮಹಾ ಶ್ವೆತಾದೇವಿಯವರ `ಸ್ಥನದಾಯಿನಿ'ಯ ನೆನಪಾಯಿತು. ಮಗಳು ಓದಲು ಕೊಟ್ಟ Ryandi Pash ಅವರ 'THE LAST LECTURE’ ಓದಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದೆ. ಅಮೇರಿಕ ಜನರಿಂದ ’ಪಿಟ್ಸ್ ಬರ್ಗ್ ನ ಸಂತ’ ಎಂದು ಕರೆಸಿಕೊಂಡ, ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಕಂಡ ಅನೇಕ ಕನಸುಗಳನ್ನು ನನಸು ಮಾಡಿಕೊಂಡ, ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಸೈನ್ಸ್ ಪ್ರೊಫೆಸರ್, ವಿಜ್ಞಾನಿ,....ಯಾದ Ryandi Pash ಕೇವಲ ನಲವತ್ತೇಳನೇ ವಯಸ್ಸಿಗೇ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಗೆ ಬಲಿಯಾದರೂ ತಾನು ಇನ್ನು ನಾಲ್ಕೇ ತಿಂಗಳು ಜೀವಿಸಿರುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ತಿಳಿದಾಗಲೂ ತನ್ನ 'THE LAST LECTURE’ ಮೂಲಕ ಸಾವಿನ ಸಾಂಗತ್ಯದಲ್ಲೂ ಬದುಕಿನ ಸಾರ್ಥಕತೆಯನ್ನು ಸಾರುತ್ತಾನೆ.......

ಆದರೂ ಆಕೆ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಸುಸ್ತು, ಸಂಕಟಗಳನ್ನು ನೆನಪುಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವಾಗ ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗಿನ ಈ ಬದುಕಿಗೆ ಕೃತಜ್ಞತೆ ಸಲ್ಲಿಸುವ ಸಮಯದಲ್ಲಾದರೂ ಸ್ವಲ್ಪ ನೆಮ್ಮದಿ ಲಭಿಸದಿದ್ದರೆ ಈ ಬದುಕಿಗೇನು ಅರ್ಥ? ಎನ್ನುವ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕಾಡುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ 'ಬದುಕಿಗೆ’ ನನ್ನದೊಂದು ಬಿನ್ನಹ,

’ಬೇಕಾದಂತೆ ಬಳಸಿಕೊ
ನಿನ್ನ ತೆಕ್ಕೆಯಲ್ಲಿ ಬಂಧಿ ನಾನಿಲ್ಲಿ
ಆದರೆ......
ಬಂದಮುಕ್ತಳಾಗುವಾಗ
ತೃಪ್ತಿಯಲಿ ತುಟಿಯರಳಲಿ! ’

Wednesday, May 11, 2011

ಮನದ ಅಂಗಳದಿ.........೩೯.ಭಯ

‘A coward dies many a times but a valiant dies but once.’

ನಾನು ಪಿ.ಯು.ಸಿ. ಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಓದಿದ್ದ ` THE VALIENT’ ಎಂಬ ನಾಟಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಸಾಲು ಇದು.

ವಿದ್ಯುತ್ ಸಂಪರ್ಕವೇ ಇಲ್ಲದ ಹಳ್ಳಿಯ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ರಾತ್ರಿಯ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಕತ್ತಲ ಮೂಲೆಗಳನ್ನು ನೋಡಿದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಸದಾ ಹಿರಿಯರು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಕಥೆಗಳಿಂದ, ಮಕ್ಕಳಾದ ನಮ್ಮ ಚರ್ಚೆಯ ಪ್ರಮುಖಾಂಶವಾಗಿ ಪ್ರಚಲಿತದಲ್ಲಿರುತ್ತಿದ್ದ ದೆವ್ವ ಭೂತಗಳ ಕಲ್ಪನೆಯಲ್ಲಿ ನಡುಗುತ್ತಾ ಬಾಲ್ಯವನ್ನು ಕಳೆದಿದ್ದ ನನಗೆ ಈ ಸಾಲು ಬಹಳ ಪ್ರಿಯವಾಗಿತ್ತು. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅಮ್ಮನಿಂದ ತಮ್ಮನವರೆಗೆ ಎಲ್ಲರೂ ನಿರ್ಭಯರಾಗಿದ್ದುದರಿಂದ ನನ್ನ ‘ಭಯ' ಎಲ್ಲರ ಆಡಿಕೆಯ ವಿಷಯವಾಗಿತ್ತು. ಆ ಭಯ ಎಷ್ಟೊಂದು ವೈಪರೀತ್ಯಕ್ಕೆ ತಲುಪಿತ್ತೆಂದರೆ ಹಗಲು ವೇಳೆಯೂ ಒಬ್ಬಳೇ ನೀರು ಕುಡಿಯಲು ಅಡುಗೆ ಮನೆಗೆ ಹೋಗುವುದಕ್ಕೂ ಜೊತೆಯನ್ನು ಅಪೇಕ್ಷಿಸುವಂತಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ವಿಶೇಷ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದ ನಮ್ಮ ಗೌರಮ್ಮ(ಸೋದರತ್ತೆ) ಕುಳಿತ ಜಾಗದಿಂದಲೇ, ‘ಪ್ರಭಾ, ನಾನು ನಿನ್ನ ಜೊತೇಲಿದೀನಿ. ಹೋಗು!' ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾ ನನ್ನನ್ನು ಹುರಿದುಂಬಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಬೆಳೆದಂತೆ ‘ಅದೆಲ್ಲಾ ನಮ್ಮದೇ ಕಲ್ಪನೆ' ಎಂದು ಎಷ್ಟೇ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸದೃಢ ಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೂ ‘ರಾತ್ರಿ-ಕತ್ತಲು'ಗಳ ಭಯ ನನ್ನೊಡನೆ ಪತಿಗೃಹವನ್ನೂ ಪ್ರವೇಶಿಸಿತು. ಇದನ್ನು ಅರಿತುಕೊಂಡ ನನ್ನ ಅತ್ತೆ ಅಪೇಕ್ಷಿತ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಜೊತೆಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ಅದೇ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅವರು ಮರಣಹೊಂದಿದಾಗ, ‘ನನಗೆ ಧೈರ್ಯ ನೀಡುತ್ತಲಿದ್ದವರೇ ಇಲ್ಲದಾಗ ಅವರ ಬಗ್ಗೇ ಭಯಪಡಬಾರದು,'ಎಂದುಕೊಂಡು ನನ್ನನ್ನೇ ನಾನು ಸುಧಾರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾರಂಭಿಸಿದೆ.........ಭಯ ಉಂಟುಮಾಡಬಹುದಾದ ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯ ಋಣಾತ್ಮಕ ಅನುಭವವನ್ನು ಹೊಂದುವುದರಲ್ಲಿ ಪರಿಣತಳಾಗಿದ್ದ ನಾನು, ‘ತಲ್ಲಣ' ಎನ್ನುವ ಕಥೆಯ ಮೂಲಕ ಅದನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದ್ದೆ! ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳೇ ಚಿಕ್ಕಂದಿನಿಂದಲೂ ಭಯದ ಪರಿಚಯವೇ ಇಲ್ಲದವರಂತೆ ನಿರ್ಭಯವಾಗಿ ಆರಾಮವಾಗಿರುತ್ತಿದ್ದುದನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ಆಶ್ಚರ್ಯವೆನಿಸುತ್ತಿತ್ತು! ಅವರೆದುರು ನಾನು ನೀಡಿದ್ದ ನನ್ನ ನಿರ್ಭಯ ಚಿತ್ರಣದಿಂದಲೋ ಏನೋ, ಅದುವರೆಗೂ ಭಯದಿಂದ ಹೇಡಿಯಂತೆ ಕ್ಷಣಕ್ಷಣವೂ ಸಾವಿನಂಚಿಗೆ ತಲುಪುತ್ತಿದ್ದ ನನಗೆ ‘ನಿರ್ಭಯ'ಳಾಗಬೇಕೆನ್ನುವುದೇ ಹಂಬಲವಾಗಿತ್ತು! ಈಗ ಅದು ನಿರಂತರ ಅಭ್ಯಾಸದಿಂದ ಸಾಕಾರಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ.

ಭಯದ ಬಗ್ಗೆ ರಾಬಿನ್ ಶರ್ಮ ಅವರು ತಮ್ಮ ‘The Monk Who Sold His Ferrary’ಯಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

'ನಕಾರಾತ್ಮಕ ಪ್ರಜ್ಞಾಪ್ರವಾಹವೇ ಭಯ. ಅದು ನಾವೇ ಸೃಷ್ಟಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ರಾಕ್ಷಸ. ನಮ್ಮಲ್ಲಿರುವ ಭಯಗಳೆಲ್ಲಾ ಮನಸ್ಸಿನೊಳಗೆ ಅನೇಕ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಸಂಗ್ರಹವಾಗಿರುವ ಸ್ವಯಂ ಸೃಷ್ಟಿತ ಕ್ರಿಮಿಗಳೇ ಆಗಿವೆ. ಅವು ನಾವು ಏನಾದರೂ ಮಾಡಹೊರಟಾಗ ತಡೆಯುತ್ತವೆ. ಆಗ ಅವುಗಳ ಶಕ್ತಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಭಯಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಿದರೆ ಜೀವನವನ್ನೇ ಜಯಿಸಿದಂತೆ.....

ಭಯವು ಒಂದು ರೀತಿಯ ಸಿದ್ಧ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ. ನಾವು ಜಾಗೃತರಾಗಿರದಿದ್ದರೆ ನಮ್ಮ ಎಲ್ಲಾ ಚೈತನ್ಯ, ಸೃಜನಶೀಲತೆ, ಸ್ಪೂರ್ತಿಗಳನ್ನು ನುಂಗಿ ಜೀವನವನ್ನೇ ಹಿಂಡುವ ಚಟವಾಗಬಹುದು. ಭಯ ತಲೆಯೆತ್ತಿದಾಗ ಅದನ್ನು ಕೂಡಲೇ ಮೊಟಕಬೇಕು. ಯಾವುದನ್ನು ಮಾಡಲು ನಾವು ಹೆದರುತ್ತೇವೆಯೋ ಅದನ್ನೇ ಹಟಹಿಡಿದು ಮಾಡುವುದೇ ಭಯವನ್ನು ಗೆಲ್ಲುವ ಮಾರ್ಗ. ಅದು ನಮ್ಮದೇ ಆದ ಸೃಷ್ಟಿ. ಯಾವುದೇ ಸೃಷ್ಟಿಯಂತೆ ಅದನ್ನು ಹರಿದು ಹಾಕುವುದೂ ಸಾಧ್ಯ. ವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸಿನ ಕೋಟೆಯಲ್ಲಿ ಅಡಗಿರುವ ಭಯಗಳನ್ನು ಹುಡುಕಿ ಹೊಸಕಿಹಾಕಬೇಕು. ಅದೊಂದೇ ನಮಗೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಮನಶ್ಶಾಂತಿ, ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ಹಾಗೂ ಸಂತೋಷಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ.' ಜೀವನದ ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರವನ್ನು ಪಡೆದ ಜೂಲಿಯನ್ ತನ್ನ ಜೂನಿಯರ್ ಜಾನ್ ಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ,

‘ಮನುಷ್ಯನ ಮನಸ್ಸು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಿರ್ಭಯವಾಗಿರಲು ಸಾಧ್ಯವೇ?' ಎಂದು ಜಾನ್ ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಾನೆ.

‘ಖಂಡಿತ ಸಾಧ್ಯ, ಶಿವನದಲ್ಲಿನ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಸಾಧುವೂ ನಿರ್ಭಯವಾಗಿದ್ದ. ಅವರ ನಡಿಗೆಯಲ್ಲೇ ಅದನ್ನು ಕಾಣಬಹುದಾಗಿತ್ತು. ಅವರ ಮಾತಿನಲ್ಲೂ, ಅವರ ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣಿಟ್ಟು ನೋಡಿದಾಗ ಕಾಣಬಹುದಿತ್ತು........ನಾನೂ ನಿರ್ಭಯನಾಗಿದ್ದೇನೆ. ನನಗೆ ನಾನು ಯಾರೆಂದು ತಿಳಿದಿದೆ. ನನ್ನ ಮೂಲ ಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿ ಅಗಾಧ ಸಾಧ್ಯತೆ ಹಾಗೂ ಅಪಾರ ಶಕ್ತಿಯಿದೆ ಎಂದು ನನಗೆ ಮನದಟ್ಟಾಗಿದೆ. ಇಷ್ಟು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯ ಹಾಗೂ ಅಸಮತೋಲನದ ಯೋಚನೆಗಳ ಕಾರಣ ಬಂಧಿತನಾಗಿದ್ದೆ.....ಭಯವನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಅಳಿಸಿಹಾಕಿದರೆ ಸಾಕು-ನಮ್ಮ ಆರೋಗ್ಯ ವರ್ಧಿಸುತ್ತದೆ, ಯೌವನ ಮರುಕಳಿಸುತ್ತದೆ.' ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ ಜೂಲಿಯನ್,

'ಭಯ'ದ ಬಗ್ಗೆ ಜಿಡ್ಡು ಕೃಷ್ಟಮೂರ್ತಿಯವರು ಹೇಳುವುದು ಹೀಗೆ,

'ಜನ ನಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ಏನೆಂದುಕೊಳ್ಳುವರೋ ಎನ್ನುವ ಭಯವಿರುತ್ತದೆ. ಏನನ್ನೋ ಸಾಧಿಸಲಾರೆವು ಎಂಬ ಭಯ, ಏನನ್ನೋ ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಲಾರೆವು ಎಂಬ ಭಯ, ಇದ್ದ ಅವಕಾಶವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡೆವು ಅಥವಾ ಕಳೆದುಕೊಂಡೇವು ಎಂಬ ಭಯ ಇರುತ್ತದೆ. ಇದೆಲ್ಲದರಿಂದ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ತಪ್ಪಿತಸ್ಥ ಭಾವನೆ, ನಾವು ಅಪರಾಧಿಗಳೆಂಬ ಭಾವನೆ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ......

ಭಯವೆನ್ನುವುದು ಮನುಷ್ಯನೊಳಗಿನ ವಿನಾಶಕಾರೀ ಶಕ್ತಿ. ಅದು ಮನಸ್ಸನ್ನು ಒಣಗಿಸುತ್ತದೆ. ಆಲೋಚನೆಯನ್ನು ವಿಕೃತಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ, ಜಾಣತನದ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಹಾಕುತ್ತದೆ, ಅಸಂಗತ ಮೂಢನಂಬಿಕೆ, ನಂಬಿಕೆಗಳಿಗೆ ಜನ್ಮನೀಡುತ್ತದೆ......

ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಭಯವನ್ನು ನಿವಾರಿಸಿಕೊಳ್ಳದೇ ಮತ್ತೊಬ್ಬರನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸುವುದು ಅಥವಾ ಮತ್ತೊಬ್ಬರು ನಮ್ಮನ್ನು ಹಿಂಭಾಲಿಸುವುದು ಎರಡಕ್ಕೂ ಅರ್ಥವಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ದಿನನಿತ್ಯದ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿರುವ ಭಯ, ಅದು ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ವಿವಿಧ ರೂಪಗಳು ಇವನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಮಾತ್ರ ಅರ್ಥಪೂರ್ಣವಾಗುತ್ತದೆ. ನಾವು ಭಯದಿಂದ ಮುಕ್ತರಾದಾಗ ಮಾತ್ರ ಅಂತರಂಗದ ಅರಿವು, ಅನುಭವ ಅಥವಾ ಜ್ಞಾನದ ಸಂಗ್ರಹವಲ್ಲದ ಏಕಾಂಗಿತನ ನಮ್ಮದಾಗುತ್ತದೆ. ಆಗ ಮಾತ್ರ ವಾಸ್ತವವನ್ನು ಕಾಣುವ ಸ್ಪಷ್ಟತೆ ನಮಗೆ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ.

'ಭಯದಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗುವುದು ಹೇಗೆ?' ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮುಖ್ಯವಲ್ಲವೇ ಅಲ್ಲ. ಭಯದಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗುವ ಒಂದು ದಾರಿ, ಒಂದು ವಿಧಾನ, ಒಂದು ಕ್ರಮವನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಹೊರಟರೆ ಆಗ ನೀವು ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಭಯಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕಿಬೀಳುತ್ತೀರಿ. ಆದರೆ ಭಯವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡರೆ, ಹಸಿವನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಕಾಣುವಂತೆ ಭಯವನ್ನೂ ನೇರವಾಗಿ ಕಾಣುವುದಕ್ಕೆ ಆದರೆ, ಉದಾಹರಣೆಗೆ ನಿಮ್ಮ ಕೆಲಸವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಭಯ ನೇರವಾಗಿ ಎದುರಾದರೆ, ಆಗ ನೀವು ಏನಾದರೂ ಮಾಡುತ್ತೀರಿ. ಏನಾದರೂ ಮಾಡುವ ಆ ಕ್ಷಣ ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯ ಭಯ ಇಲ್ಲವಾಗುವುದು ನಿಮಗೆ ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ.'

ನಮ್ಮದೇ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗಿದ್ದು ನಮ್ಮ ಪ್ರಗತಿಗೇ ಅಡ್ಡವಾಗಿರುವ ಈ 'ಭಯ'ವನ್ನು ಸಕಾರಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಕಾರ್ಯಪ್ರವೃತ್ತರಾಗಿ ಇಲ್ಲವಾಗಿಸಿ, ನಮ್ಮದೇ ನಿರ್ಭಯದ ಪಥದಲ್ಲಿ ಮುಂದೆ ಸಾಗೋಣ.